Welkom op mijn website,
Graag deel ik mijn persoonlijke verhaal – over mijn diepe bewondering voor paarden al van kinds af aan. Mijn dwaling in de paardensport en mijn zoektocht naar wat paarden van ons nodig hebben om welzijn en levenslust te ervaren in een steeds veranderlijke mensenwereld om hen heen. Mijn missie is mensen bewuster te maken van een omgang met het paard in de lijn van het paard zijn natuurlijke levensbehoeften en eigenheid.
Groeiproces ten koste van het paard
Als jong meisje voelde ik me thuis tussen de paarden en vond er rust. Ik liep kilometers om een paard in de wei te kunnen zien en bracht mijn jeugd door bij particulieren die paarden hadden en op de manege, waar ik met toewijding de pony’s verzorgde. Op mijn tiende kreeg ik mijn eigen pony, Conrad, waar ik, los van school en slapen altijd bij was. Ik was tot over mijn oren verliefd en fietste elke twee keer drie kwartier op en neer om hem te verzorgen. Toch ‘schoof’ ik Conrad door naar mijn zusje toen hij dichter bij huis stond. Later is Conrad verkocht, zoals zo vaak gebeurt. Ik ervaar dat nog steeds als een enorm schuldgevoel en trauma dat ik dit Conrad heb aangedaan en vind het nog steeds niet te doen daaraan te denken. Ik praat het mezelf enigszins goed omdat ik een kind van 13 jaar was. Daarna trainde ik jaren in het wedstrijdseizoen 7 dagen in de week andermans paarden, bracht ik hen uit op wedstrijden en croste en dwaalde hele dagen door de bossen. Alles draaide om het paard. Of eigenlijk: ik had een doel met het paard voor ogen en daar werkte ik naartoe. Als kind liet ik mij beïnvloeden door de volwassen paardenliefhebbers om mij heen. Hoewel ik dacht goed voor mijn paarden te zorgen, besefte ik op een bepaald moment dat ik vooral bezig was met wat ik wilde en meende dat het paard dit ook leuk vond. Dat voelde niet langer zuiver. Ik liet destijds al de traditionele paardensport en gedachtengoed achter me en stopte met het trainen van andermans paarden.
Niet meer mijn droom, maar de droom van het paard
Destijds richtte we De paardenplaats op met de bedoeling rondritten te verzorgen voor ons toenmalig bedrijf Theehuis Rhijnauwen. Ons hart lag bij de jonge trekpaarden. Met een team paardenliefhebbers boden wij deze prachtige dieren een fijne plek, goede zorg en beweging. Er met hen gewandeld, gemend en gereden. Ik keek deze kwetsbare paarden letterlijk in de ogen. Waarom gebruik ik een bit in zo’n gevoelige mond? Waarom sporen, hulpteugels en hoefijzers? Waarom staan paarden urenlang op stal terwijl ze gemaakt zijn om vrij en met soortgenoten te bewegen? Ik wilde niet meer mijn droom najagen, maar de droom zijn van het paard. Ook bij deze trekpaarden gingen de ijzers eraf, de bitten eruit en de zweepjes in de kast. Ik verdiepte me in de belevingswereld van het paard en in hun onderlinge visuele communicatie technieken. Zonder dwang, zonder verwachtingen. Deze paarden leerden mij op hun allerkleinsten subtiele signalen te letten, hun eigenheid te zien en te koesteren in mijn omgang met hen en hun kwetsbaarheid niet te misbruiken.
De Paardenplaats
Ik kwam erachter dat veel van jonge trekpaardhengsten, die niet in het ‘fokplaatje’ paste en voor de fokkers oninteressant waren, grote gezondheidsachterstanden en gedragsproblemen hadden opgelopen. Deze paarden lieten veelal zich niet benaderen, toonden agressief gedrag, hadden een wormbesmetting of b.v. een ‘losse wand’. Een enorme uitdaging voor mij destijds. Zo veranderde De Paardenplaats van een plek voor trekpaard ruinen naar een plek voor jonge trekpaardhengsten met een gezondheidsachterstand die fysiek, mentaal en vaak ook op emotioneel niveao grote problemen hadden. Zij doorliepen hier een resocialisatieproces en werd De Paardenplaats een fijne plek voor hen waar ze zienderogen opknapten. Door jarenlange observaties van de groepen paarden op De Paardenplaats en omgang met paarden die zeer agressief gedrag vertoonden of niet te benaderen waren, heb ik een enorme expertise ontwikkelt in de omgang met kwetsbare paarden. Ondanks wat deze paarden hadden doorgemaakt herstelden toch het vertrouwen in de mens en mijn nabijheid werd weer geaccepteerd. Die opnieuw herwonnen vertrouwen wordt door mensen keer op keer beschaamt, zonder dat de meeste mensen dat in de gaten hebben. Ik leerde van hen te laveren tussen hun alerte waakzaamheid en extreme oplettendheid. Een rustpunt voor hen te zijn en uiterst kalm te zijn in hun aanwezigheid. Hoe hen te benaderen en tegelijkertijd te bouwen aan wederzijds vertrouwen en acceptatie. Het paard sloot zich ‘als vanzelf’ bij mij aan.
Dat was de verbinding wat ik als kind al voelde en naar verlangde, deels was kwijtgeraakt – en die ik weer hervond.
Mijn visie op het houden en trainen van paarden is al tientallen jaren volledig veranderd. Geen bitten, sporen of ijzers meer. Geen doelen die ten koste gaan van het welzijn van het paard. En een benadering van het paard gezien vanuit de belevingswereld van het paard. Éérst veiligheid en rust, dan de rest! Dit in de lijn van het paard zijn natuurlijke levensbehoeften en eigenheid. Ik wilde er zijn voor het paard, niet het paard voor mij.
Professioneel anatomisch hoefbekapper
Ik volgde destijds de professionele opleiding tot gediplomeerd hoefbekapper aan De Groene Welle in Zwolle en aanvullend een opleiding ‘Natuurlijk Bekappen. Er was geen hoefsmid te vinden die deze jonge trekpaardhengsten wilden bekappen, wat heel begrijpelijk was. Bovendien kon ik dan op momenten dat de jonge paarden eraan toe waren ze bekappen. Geïnspireerd door o.a. Jaime Jackson en Pete Ramey, specialiseerde ik me in anatomisch bekappen – een benadering die rekening houdt met de natuurlijke functie van de hoef én de leefomstandigheden van het paard. Ik bekap mijn paarden zelf en ben werkzaam als anatomisch hoefbekapper op het eiland Texel. Ik word vaak gevraagd voor paarden met hoefbevangenheid of paarden zich niet gemakkelijk laten bekappen. Mijn expertise in de omgang met zeer uitdagende paarden komt me hierbij goed van pas. De inzichten van Remco Sikkel is mijn leidraad wat betreft hoefverzorging en bekapping, met name bij hoefbevangenheid.
Ik geloof dat goede hoefzorg niet losstaat van leefomgeving, voeding, beweging en emotioneel welzijn. Desgewenst adviseer ik ook over huisvesting en het creëren van een leefomgeving waarin het paard tot rust en in balans kan zijn. Soms geef ik ook ongevraagd advies. Nooit met ’n wijzend vingertje’, maar met de intentie om kennis over te dragen en een ondersteuning te kunnen zijn in de zorg van de eigenaar voor het paard en zijn welzijn.
Resocialisatie processen op de Paardenplaats
Met De Paardenplaats creëerde ik een plek voor jonge (trek)paardhengsten die een fysieke, mentale of emotionele gezondheidsachterstand hadden opgelopen als gevolg van verwaarlozing. Dit omdat deze paarden te ‘lux’ werden bevonden door het stamboek en niet in de prijzen zouden vallen, waren ze ‘niets’ waard. Veel van deze paarden waren getraumatiseerd of hadden speciale zorg nodig. Op De paardenplaats hadden ze rust, ruimte en veiligheid. In de gemiddeld 3 jaar dat deze jonge hengsten op De Paardenplaats verbleven, doorliepen ze een resocialisatieproces en konden ze fysiek, mentaal en emotioneel herstellen in onze kudde. Sommigen bleven, anderen werden herplaatst.
Bewustwordingsproces in heel mijn denken en doen ten gunste van het welzijn van het paard
Ik leerde hun allerkleinste signalen herkennen: spanningen, kalmeringssignalen, minuscule spierbewegingen en kon ik steeds beter hun vertrouwen winnen en acceptatie verdienen. Maar kon ik ook beter kwetsbare paarden helpen integreren in de groep.
Ik ontdekte dat wanneer ik meer tijd doorbracht in de groep, aanwezig was in rust, zonder behoefte aan controle, hoe meer ze me zagen als een lid van de groep en benaderden ze me steeds meer zoals ze elkaar benaderden in de groep. Wat me vooral opviel was synchronisatie in hun bewegingen waarbij ze elkaar aftasten. Je zag dat hun bewegingen zacht waren om confrontaties te voorkomen die harder werden en minder gesynchroniseerd als de boodschap niet overkwam. Belangrijk voor mij was om de allerkleinste (kalmering)signalen te herkennen, zodat het paard zich gezien en gehoord voelt. Ik besefte dat als ik gespannen of nerveus ben of stress ervaar, of welke emotie dan ook, ze in je lichaam tot uiting komen middels kleine spierbewegingen. En paarden zijn zo verfijnd dat ze dat dit al op grote afstand zien én voelen. T voelt als dat ze je gedachten lezen. Als je je intenties heel duidelijk in je hoofd definieert, vertaalt zich dat naar de spieren in je lichaam. Daardoor zie je de belevingswereld vanuit het paard. Het openen van deze deur, heeft echt mijn ogen geopend.
‘Free-moving’; beweging is dé poort naar oplossingen
Paarden zijn vlucht- prooi- en uiterst sociale kuddedieren. Veiligheid staat op nummer 1. Ze willen het liefst zo snel mogelijk weg van iets dat ze niet kennen of niet helemaal vertrouwen. Tegelijkertijd zijn ze ook heel nieuwsgierig. Zeker als je als vreemd persoon in de groep stapt ‘vechten’ ze tegen hun eigen overleving instincten, n.l. vluchten voor het te laat is en tegelijkertijd willen ze je leren kennen. Die tweestrijd zie je terug in heel hun bewegingen, hoe subtiel ook. Ze bewegen niet zomaar en raken elkaar niet zomaar aan. Zo leerde ik veel over hun onderlinge communicatie en welke boodschappen ze elkaar gaven, maar ook veel over mijn eigen gedrag. Ik leerde door ervaring en intensieve observatie. Ik bracht uren door tussen hen – zonder touw, zonder hulpmiddelen, ‘free-moving’ noem ik het.
Het PaardenAlfabet
Binnen de groep zag ik hoe belangrijk hun duidelijke, respectvolle communicatie is. Daaruit ontwikkelde ik Het PaardenAlfabet: een vertaalslag van de onderlinge visuele communicatie technieken tussen paarden onderling, bedoeld om confrontaties te voorkomen en met elkaar te verbinden. Een begrijpelijke, gemeenschappelijke, paardvriendelijke taal tussen mens en paard. Deze benadering helpt je het gedrag van je paard te begrijpen en hun gemoedstoestand te duiden. Contact met het paard te maken, wederzijds vertrouwen en acceptatie op te bouwen en harmonieus samen te zijn, zonder pijn en ongemak of dwangmiddelen… pure communicatie. De visuele fundamentele communicatie technieken van Het PaardenAlfabet geeft je handvaten om te communiceren met het paard in een taal die het paard begrijpt, logisch en prettig vindt, omdat hij van nature al daartoe gemotiveerd is.
Op de rug van een paard gaan zitten vraagt gedegen kennis en ervaring van de ruiter om het paard op te leiden om in balans, zonder ongemak en pijn, de ruiter te kunnen dragen.
De vraag die me al jaren bezighoudt: is het houden of berijden van paarden nog ethisch verantwoord? Het antwoord ligt voor mij in intentie, bewustzijn en afstemming. In mijn eerdere werk met 120 collega’s in ons Theehuis leerde ik hoe belangrijk het is om af te stemmen op de ander. Je wilt samenzijn, samenwerken, van A naar B mét een goed commercieel resultaat met behoud van ieder zijn identiteit. Ik zet op voor succes! Ik heb samen met collega’s van het Theehuis een intern trainingssysteem opgezet waar er een groei en wisselwerking is tussen alle niveau’s en ieder zijn eigen verantwoordelijkheid voelt en uitdraagt. Waar je het beste uit elkaar naar boven haalt en elkaar verantwoordelijkheid durft te geven. Dit met het idee dat het Theehuis een plek is waar zowel gasten, collega’s, en jijzelf veiligheid, rust en oprechte belangstelling ervaren. Een commercieel positief resultaat volgt dan als vanzelf. Vandaag de dag staat de basis van dit interne trainingssysteem nog fier overeind. Ik ben veelvuldig benaderd met de vraag hoe wij zo’n groot bedrijf (450 zitplaatsen en een wisselend personeelbestand tussen de 80 en 150 collega’s) draaide met zo’n fijne sfeer, behulpzame en vriendelijke benadering. Diegene die hoofdverantwoordelijk is zorgt voor handvaten en zet op voor succes met behoud van ieders identiteit. Dat geldt ook voor paarden. Elk levend wezen verdient dezelfde aandacht, respect en ruimte als elk ander levend wezen in de lijn van hun natuurlijke levensbehoeften en eigenheid. Aan jou om het paard in dit geval te helpen te leren omgaan met de steeds veranderlijke mensenwereld om hem heen.
Beste leermeesters
Mijn grootste leermeesters zijn al de paarden die ik in mijn leven heb mogen ontmoeten. Mijn hart brak bij het zien van de vele kwetsbare en getraumatiseerde paarden als gevolg met hun omgang met mensen (bewust of onbewust). Zij hebben mij laten zien wat zij van mij nodig hadden om weer fysiek, mentaal of/en emotioneel te herstellen en een kalm en blij paard te kunnen zijn in domesticatie. Om elk individueel paard te helpen weer in zijn eigen balans te komen ging ik uit de het paard zijn natuurlijke levensbehoefte en eigenheid, biomechanica, fysiologie en biologie. Door jarenlange observaties van onze groepen paarden, werd ik keer op keer bevestigd in mijn werk met paarden en kon ik mijn benadering afstemmen op hernieuwde inzichten. Ik leer nog elke dag van Akhal-Teke Kazakh, Amitai, dravers Quiby en King, en de shetlanders Hugo, Blikkie, Jeroentje en Sandoz– allen met een geschiedenis, maar ook met een herwonnen vertrouwen in mensen dat niets vanzelfsprekend is. Elke dag is een nieuwe dag en stem ik opnieuw af op elk individueel dier. Zij vormen het hart van De Paardenplaats. En zij leren mij én mijn trainees iedere dag opnieuw over vertrouwen en acceptatie, afstemming op elkaars persoonlijke ruimte. Eye-openers ervaarde ik bij Barbara Schoning, Donald Newe, Klaus Ferdinand Hempfling, Christopher en Rebecca Dalhgren, Sharon Wilsie en Elsa Sinclair. Het lezen van boeken van o.a. Mark Rashid stimuleerde me meer te kijken vanuit de belevingswereld van het paard.
Wijze en kundige vriendinnen
Het sparren met vriendinnen Nynke Kouwenhoven (professioneel hoefsmid en fotograaf) en Fleur Hartmann (paardengedrag deskundige) en mijn ervaring met de vele kwetsbare paarden hebben me geleerd dat een goede zorg en relatie met paarden begint bij zelfreflectie en begrip voor de natuurlijke levensbehoefte en eigenheid van het paard. Ik luister niet meer naar mensen die prestaties neerzetten over de rug van het paard.
Visie
Met mijn werk wil ik bijdragen aan bewustwording van mens naar paard ten gunste van een beter leven voor het paard. Ik help paardeneigenaren, verzorgers en geïnteresseerden om te kijken door de ogen van het paard. Wil jij leren hoe je de signalen van je paard beter kunt lezen, afstemmen op zijn individuele behoeften, bouwen aan wederzijds vertrouwen en acceptatie en het maken verbinding met een paard dat graag bij je aansluit? Dan ben je van harte welkom bij één van mijn workshops of individuele begeleiding/lessen. Ik benader het paard vanuit de fundamentele visuele communicatietechnieken van Het PaardenAlfabet die in de lijn liggen van het paard zijn natuurlijke levensbehoeften en eigenheid. En het paard zich in al zijn schoonheid en kracht kan ontwikkelen tot een paard dat welzijn ervaart en vol levenslust is.
Wil je de bewoners van De Paardenplaats steunen?
Ook bijdragen aan het welzijn van de bewoners van De Paardenplaats? Elke vorm van steun – hooi, kuilvoer, een hark, of een donatie – is ontzettend welkom. Samen kunnen we deze bijzondere dieren de rust en ruimte geven die ze verdienen.
Mail naar info@nicolineraimond.nl en ik neem binnen twee dagen contact met je op.
Dank je wel voor je interesse, en voor je hart voor paarden.
Met paardvriendelijke groet,
Nicoline Raimond
be gentle with all living beings, and they will give back all their trust to you